Atom Juggler of Rite Hands, het moet zeker een belletje doen rinkelen. De groep was na de release van zijn debuutplaat Free Blank Shots, niet meer weg te slaan uit de ether. Ze scoorden hoog in De Afrekening van Studio Brussel, werden eerder al opgepikt door Amerikaanse college radio’s, zaten op de sofa van Daniel Lanois en staan binnenkort zelfs in het voorprogramma van het hoog gerenommeerde Blood Red Shoes. De wildbehaarde rockwolven bliezen de muren van de liveroom bijna omver op City Sounds.

“Eindelijk een groep die het kan waarmaken zonder Humo’s Rock Rally”, lazen we in een Nederlandse review en een interview met de Belgische pers. Zijn jullie daar fier op?
Dat ‘waarmaken’ moeten we nog wat afwachten natuurlijk. Maar we mogen best fier zijn op wat we tot nu toe bereikt hebben. Alles loopt vlot. Onze debuutplaat Free Blank Shots, die begin dit jaar in België is uitgekomen, gaan we nu ook releasen in Nederland, Frankrijk, Zwitserland en Oostenrijk. Dus dat is zeker niet slecht. Ergens doet het wel deugd om zulke dingen te bereiken, want het verliezen van de rock rally heeft eerlijk gezegd wel pijn gedaan. Achteraf gezien waren we er toen nog niet klaar voor. We waren te jong en te zenuwachtig. Nadien zijn we natuurlijk gegroeid en wouden we niet meer wachten tot de volgende wedstrijd om een plaat uit te brengen. We hebben zowat ons eigen instinct gevolgd en gewoon dat album opgenomen, een label gevonden,…

Jullie hadden al een goede livereputatie voor die plaat. Speelden de goede commentaren op optredens mee een rol in de beslissing of het verlangen om die plaat uit te brengen?
In het begin hebben we vrij obsceen gerepeteerd omdat we het gewoon belangrijk vonden om live goed te klinken. Aan een plaat hou je tegenwoordig niet veel meer over op financieel gebied, dus moet je het van de optredens hebben. Voor ons is dat livegebeuren dus al van in het begin een erg belangrijk element. En dat is nog steeds zo.

Heb je die livesound willen doortrekken op jullie plaat?
We stonden zelf in voor een groot deel van de productie en hebben bewust voor een heel ander soort geluid gekozen. Ik vind het persoonlijk erg voorspelbaar als je daar niet mee speelt. Een groep moet verrassend uit de hoek komen op het podium, of omgekeerd, op de plaat zelf… Als je enkel singeltjes schrijft is dat natuurlijk wat mensen verwachten, maar dat is bij ons niet aan de orde.

Bij een album en singles horen natuurlijk ook videoclips. Hoe heb je dat aspect van ‘muziek maken’ ervaren?
Dat was een erg fijn gebeuren, mede door het feit dat we samengewerkt hebben met onze huisfotograaf Anton Coene die ons nu al twee jaar volgt. We zijn wel te vinden voor het do-it-yourself principe.

Hij volgde jullie dus ook naar de Verenigde Staten vorig jaar. Jullie hebben daar ongetwijfeld ook goede herinneringen aan overgehouden?
Het is zowat de mooiste herinnering van ons leven. Maar als we vanuit het perspectief van de band terugblikken, hebben we daar weinig aan overgehouden. Op visite gaan bij topproducer Daniel Lanois (U2) was natuurlijk een onvergetelijk moment, maar om hem nu een contact te noemen dat we echt kunnen aanspreken… Daar twijfel ik sterk aan. We hopen en plannen wel om op een podium van het South By Southwest festival terecht te komen. Zo kunnen we nog eens terug naar Amerika keren. Ze hadden ons al een keer gevraagd, maar toen was het financieel onmogelijk om daarheen te trekken.

Dit najaar trekken jullie in Europa rond naar aanleiding van de buitenlandse release van jullie debuutalbum. Ook allemaal geregeld met de DIY-mentaliteit?
Ik monteer vaak filmpjes in samenwerking met Anton. Nu bijvoorbeeld, werken we aan een dvd-extraatje voor Blood Red Shoes. Zo ben ik in contact gekomen met hen en ja… staan we nu geprogrammeerd als hun voorprogramma. Ik zal niet ontkennen dat we dat meer dan fijn vinden.

Met zo’n drukke agenda lijkt het me onmogelijk om al nieuw materiaal te creëren…
Dan bewijzen we het tegendeel, want er zijn al veel nieuwe dingen in de maak. Een plaat opnemen en uitbrengen is een erg slepend proces. Het feit dat we nu aan iets nieuw bezig zijn en dat binnen een half jaar opnemen, wil niet zeggen dat het volgend jaar op plaat uitkomt.

Blijven jullie daarmee binnen de muzikale lijnen van Free Blank Shots?
Het neigt meer naar funky dance… Verwacht geen elektronica van Wallace Vanborn, zeker niet. De rock loeit gewoon iets minder hard. Laat het ons omschrijven als ‘sexy dancerock’.

Door: Mieke Meskens