Amerikaans worstelen. Weinig van doen met Griekse-Romeinse stijl die op de Olympische mat nog steeds goed is voor medailles. Er mag dan glitter zijn, glamour is er nauwelijks. Nog niet zo heel lang geleden werd deze sport terecht omgedoopt tot sportentertainment. Je gaat erin op of je walgt er van. Een tussenweg is er niet. The Wrestler, een portret van een atleet op de terugweg wiens leven uit losse duigen bestaat, draait vanaf komende zondag drie dagen in Cinema Albert. Enfant terrible pur sang Mickey Rourke schittert als worstelaar op leeftijd Randy “The Ram” Robinson. 

Zelden thuis. Hotelkamers als wisselende woon- en slaapruimten. Constant reizend. Slechts zestig dagen per jaar bij vrouw en kinderen. Met wat geluk zit daar ook één feestdag tussen die het gezin samen vieren kan. Eenzaamheid omarmt de rest van het jaar. Kleine blessures zijn de constante. De pijnstillers die hen draaglijk houden. De slaapmiddelen die ermee samen gaan. De amfetamines die een dag later de loomheid verdrijven moeten. De pijnen die na een nieuw ringgevecht elders opduiken. De pijnstillers, de slaappillen, de amfetamines. Dagelijks ritueel. Drugs en ander Gomorraans vertier dat de eenzaamheid moet doen vergruizen. Tijdelijk, want ook hier speelt een cyclus. De anabolica die niet enkel spiermassa doet aanzwengelen, maar ook een paardenmiddel blijkt bij zware blessures. Geen werk betekent immers geen brood op tafel. Een terugkeer voor volledig herstel is dan de regel. De hoogste tol: de beperkte levensverwachting. Weinig worstelaars halen de officiële pensioenleeftijd. Velen helpen het lot daarbij zelf een handje.

En waarom? Omdat dat is waar ze goed in zijn en omdat ze dat weten. Omdat ze mensen een goede avond bezorgen, een held zijn voor kinderen en dat weten. Is het dat waard? Verander toch van job, denk je dan. Ga bij een beveiligingsfirma werken of zo. Maar dit is waar ze goed in zijn. Waar ze zich ondanks de pijnen, de kreupele geborgenheid, de weinig gezonde levensstijl dagelijks voor weten op te laden. Wat ze met de paplepel kregen ingepeperd, dat ook. Worstelfamilies zijn doortrokken van tragedies; de Harts, de Von Erichs, de Guerrero’s, de … En tussendoor is het ook hard werken. Enerzijds fysiek in orde blijven, anderzijds alle randactiviteiten die bij de populariteit komen kijken. Worstelen is rough business. Een andere job zoeken? Hoeveel mensen willen en vinden de moed om te veranderen als ze het enige doen waar ze écht goed in zijn? En bij een werkgever waar ze überhaupt ook nog eens echte vrienden onder de collega’s hebben. Ze vormen vaak het laatste houvast voor de professionele worstelaar. Zo ook voor Randy “The Ram” Robinson.

Randy Robinson is een ex-prof die thans in het amateurcircuit de hoop op een comeback ziet tanen. Zijn carrière loopt op zijn eind maar hij krijgt nog eens kans. Een beetje zoals Rourke’s leven zeg maar. Of The Ram die kans grijpt moet u in de zaal zien, Rourke greep ze met twee handen. Deze film is zijn moment, en het is ergens jammer dat ene Sean Penn het zo begeerde beeldje kreeg, terwijl Rourke het eveneens hard verdiende. Deze rol wortelt in Rourke’s eigen leven. De prent draait niet enkel rond worstelen. Er is ook nog de figuur die Randy buiten de ring is. Een vader die vervreemd is van zijn dochter. Een man die valt voor een stripper, en niet kan accepteren dat ze zo’n job uitvoert. In essentie beetje gelijksoortige job, toch? Maar hoofdzakelijk gaat het dus over een worstelaar. En wat misschien nog het belangrijkste is: de achtergrond van deze vorm van sportentertainment wordt door regisseur Darren Aronofsky gedetailleerd in beeld gebracht. Een leek wordt er bijna kenner door. Een beetje een ode aan een ras professionele atleten dat niet altijd het respect krijgt dat het verdient. En, oh ja, Kurt Cobain droeg inderdaad de jaren ’80 ten grave.

The Wrestler speelt van zondag 29 tot en met dinsdag 31 maart in Cinema Albert, telkens om 20.00 uur. Laat u niet tegenhouden door het zogenaamd geveinsde machogeweld, dit is één van de films van het jaar.