Elk voorjaar duiken in Cinema Albert de prijsbeesten en de makkelijk over het hoofd kijkbare toppers op. De voorbije weken draaiden onder andere Revolutionary Road en Gran Torino al en is Slumdog Millionaire intussen aan een tweede periode begonnen. Ook het schijnbaar onbelangrijke Two Lovers, de recentste exploratie van James Gray draait al een derde week. Dit weekend komt daar ook nog Milk bij, de prent van Gus Van Sant die Sean Penn alweer een schouwbeeldje opleverde.

Two Lovers
Schijnbaar onbelangrijk dus, maar over deze film van James Gray duikt overal lof op. Terwijl je van een (dubbele) driehoeksverhouding eigenlijk eerder een weinig diepgaand, Hollywoodiaans pseudodrama verwacht, graaft Gray de pijn op die liefde betekenen kan. Goed, het verhaal: Leonard (Joaquin Phoenix in zijn voorlopig laatste rol), manisch-depressief en na een mislukte zelfmoordpoging opnieuw bij zijn ouders ingetrokken, kijkt links en rechts tussen twee weergaloos mooie madammen: Sandra (Vinessa Shaw), een dochter van de zakenpartner van zijn vader; en Michelle (Gwyneth Paltrow). Gray gaat op zoek naar wat gevoelens zijn, wat ze met een mens doen en hoe de wisselwerking hoofd en hart een mens helemaal laat doldraaien. Weinig vrolijk, des te dieper gaat hij, de kijker confronterend met zichzelf. Weekblad Humo wist het prima samen te vatten: “Écht goeie films worden niet bekeken, ze bekijken jou.” Warm aanbevolen dus.

Milk
Harvey Milk, de eerste homoseksuele burgervader in de US of A die daar ook geen geheim van maakte, was en is een belangrijke figuur in de mensenrechtenbeweging. De man die homoseksuelen in de States hoop gaf, die het voortouw nam om dingen te veranderen en dat ook deed – al ging dat dan gepaard met zijn dood en wat rellen. Dat laatste is overigens geen spoiler, dit is een biografie, en u weet ook allemaal wie met wat aan het einde van een volledige biografie opduikt. Waarom deze Milk dan gaan zien? Één: omwille van het acteerwerk van Penn, die Harvey niet enkel waarheidsgetrouw neerzet, maar de fijne koord tussen verwijfd en toch krachtdadig met de ogen dicht bewandelt. Twee: het portret van hoe moeilijk het is om je als homo in de jaren zeventig van de vorige eeuw te uiten – je zou er kwaad van kunnen worden. Drie: de boodschap van hoop en verandering avant-Obama. “Hope will never be silent”, dixit Harvey Milk.

Beide films draaien dit weekend en/of begin volgende in Cinema Albert. Voor meer informatie over het precieze aanvangsuur kijkt u best op de website van de bioscoop.

Trailers: