Huwelijk. Qua begeerd instituut en reputatie flink aan het afbrokkelen. Da’s tegenwoordig goed voor minder drama en meer oplossing. In de jaren vijftig van de vorige eeuw was het een ander verhaal. Een verhaal van schijn en verder ploeteren, omdat scheiden een groter drama was dan eender welk ander. Over de illusie dat een dood huwelijk keer op keer gereanimeerd kan worden en de strijd om ondanks al die pogingen toch vrijheid trachten te herwinnen handelt “Revolutionary Road”, de nieuwste film van Sam Mendes (o.a. American Beauty).

En “Revolutionary Road” is een zware film geworden. Een film waarbij dolle tienermeisjes het lachen al na zes minuten vergaat. Veel langer duurt het niet voor de eerste spreekwoordelijke 170mm mortier op het scherm met luid gebulder open knalt. Het verhaal bevat een aantal clichés, zou je kunnen stellen. Die storen niet. Het is de aftakeling waar het hier om draait. En die wordt mooi gecontrasteerd door het beeld dat de buitenwereld heeft, de ijdele schijn die het koppel ophoudt. Beelden zijn mooi, retro getint. Klein minpunt is de soundtrack, hoewel het xylofoon-gepingel zo ook zijn functie heeft.

De ruzies, die uiteraard talrijk zijn, laaien angstwekkend realistisch op. En er zit progressie in. Ze worden steeds erger. Een mens vraagt zich af hoe Kate en Leo ooit samen in een populair-romantische film over een ontmoeting op een zinkend schip konden belanden, maar goed. Deze film is zo in your face dat je er ongemakkelijk van wordt, na het zien ervan emotioneel wankel de zaal uit strompelt. Het koppel probeert onder het motto ‘zolang we de illusie levend houden is er hoop’ hun ontbindende huwelijk te redden. Beide partijen doen moeite hun eigen en gezamenlijke inzinkingen sámen te boven te komen en zíchzelf daarbij ook een plaats in het leven te gunnen. Soms lukt dat, maar de verdoemenis ligt lonkend op de loer. Even gaat het hen beter om nadien dieper weg te zakken dan waar ze zich ooit op hun donkerste dagen bevonden. De Apocalyps barst echter pas echt uit wanneer het karakter John Givings (Michael Shannon) in beeld komt. Deze ‘psychisch gestoorde’ wiskundige is de spiegel voor de tot kolkende frustratie verworden hopeloosheid die beiden in zich to dan toe ontkenden. En zelfs dat is nog maar de voorloper naar de echte climax, een schitterend, maar alles behalve happy end.

Wat precies hun probleem is na zeven jaar huwelijk doet er in deze film niet eens toe. Het is wat er gebeurt met hoop wanneer de illusie in lichaamsdoorborende scherven uiteenspat, wanneer wraak de enige uitweg wordt en hoever die al dan niet rationele keuze je brengen kan. Wat dan nog rest, gaat u vooral zelf zien. Dat kan in Cinema Albert nog op 4, 8, 10 en 11 maart. Voor het precieze aanvangsuur neemt u best een kijkje op de website van onze lokale bioscoop.