Het laatste deel, met een top drie die uit vier films bestaat. Ik zal u missen, lezer. Dat meen ik echt. Dit is een kronkelig parcours geworden, met een aarzelend begin, een daverend middenstuk, en dan nu : een hopelijk niet al te ontluisterend slotakkoord. De uitstervende noot.

3. The Matrix (The Wachowski Brothers, 1999)
Je bent zo snel dat het lijkt alsof je traag bent. Je sloopt de muren van je onechte bestaan. Je breekt door alle mogelijke mentale barrières. En je ontdekt jezelf. De god die je altijd geweest bent. En je verandert de regels. « There is no spoon ». Er zijn geen materiële beperkingen. Alles is Geest. Ook sex. Vooral sex. Mijn lichaam is een dwangarbeider. Forced to execute whatever I enforce. Ik stel het geen hoge eisen. Het moet mij enkel volgen. Ik geef het eten. Het geeft mij afvalstoffen. Soms laat het mij in de steek. Daar word ik lichtjes gestoord van. Maar het heeft ook zijn charme. It’s a funny little thing. En ik kan er nooit lang boos op blijven. Tenslotte doet het zijn best. Het is niet zijn schuld dat mijn innerlijke motor veel te groot is voor zijn uiterlijke carrosserie. Lichaam : het kleine huis op de prairie. Geest en emotie : The Twin Towers. Af en toe valt er eens een toren omver. It only takes a tiny plane to bring one down. En het duurt altijd zo lang om herop te bouwen. But it’s worth it. En mijn kleine huis prairiet lustig voort. Af en toe moet er een dakpan vervangen worden, of een raam. Het kan ook al eens een schilderbeurt gebruiken. Maar voor de rest : in uitstekende staat.  Een lief klein droomhuis. Met een speeltuin. En een springkasteel. En volledig zelfbedruipend. Zolang de vliegtuigen zich blijven richten op de Twin Towers, en mijn kleine huis niet opmerken, komt alles goed. De torens kunnen het hebben. Soms geloof ik dat ze het expres doen. De silly buggers.

3. Reconstruction (Christopher Boe, 2003)
Ze wil “alles”. Als ontbijt, als lunch en als leven.Which leaves you with no choice. Als ze “alles” wil, moet je “alles” geven. Ook al heb je geen flauw idee wat dat is. Je vermoedt dat het niet weinig zal zijn. “And everything depends upon how near you sleep to me”. En je doet wat juist is. Omdat je het “juiste” herkent. En misschien gaat er iets fout. Een detail, onooglijk klein in jouw ogen. Cruciaal voor de ander. Je komt te laat. Of helemaal niet. And you never quite make it to Rome. En je verliest “alles”. “Alles” wat je hebt. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. En je herbegint, vanaf ground zero. En er is steeds dat ene : hoe hartverscheurend mooi ze is wanneer ze lacht. Voor eeuwig in je geheugen, als een brandmerk. Hoe je wenst dat je daar kon wonen. To never leave that place again. Die lach, die het verschil maakt tussen leven en dood. Die lach, fiere kathedraal van de enige religie worth fighting for. En je bent jezelf, zonder aanval en zonder verdediging. Agressie noch reserve. You wouldn’t even know how to fake yourself if you wanted to. En het is mogelijk dat je, ogen wijd open, recht de afgrond indondert. Maar je bent goed geworden in vallen. En nog beter in opstaan. There is no fear. Er is enkel Kracht. En Liefde. Het ontstellend naïeve geloof Dat Het Allemaal Goed Komt. That we WILL meet on this material plane. Dat Liefde meer zal zijn dan een bewijs uit het ongerijmde. Er zal Harmonie zijn. And in the meantime, you walk as fast as you can. As fast as you are. Towards a destination no longer unknown.

2. American Beauty (Sam Mendes, 1999)
Het hoogtepunt van de dag : masturberen tijdens de ochtendlijke douche. Je leven is een parodie. Een schijnvertoning. Niets kan je wat schelen, je loopt slaapwandelend door dit bestaan. Op een mooie avond word je stapelverliefd. And you remember. Je was niet altijd een illusieloze muis. Een kleurloze kwal. Ooit was je een jukebox vol  heerlijke liedjes, liedjes die je hart deden zingen. En je hart zingt. En jij ook. “American Woman”  blaast de cobwebs uit je hoofd. En je rookt marihuana. En de roes is terug. That straight feeling. Weten wat je doet, en waarom je het doet. Nonchalant gooi je zekerheden weg die er niet langer toe doen, zoals een job die een belediging is van je ware ik. Zoals een huwelijk dat zo verstikkend is, dat je voortdurend met een gasmasker rondloopt. En je bent zo uitbundig dat je niet ziet hoe jouw beslissingen verstrekkende gevolgen hebben voor anderen. Hoe hun levens ook worden geraakt. Hoe ook zij beslissen. En net op tijd bedenk je hoe fout het is, wat je voelt. Voor wie je het voelt. En je doet wat juist is. Je biedt troost, een luisterend oor. Een warm, zij het lichtjes wispelturig hart. En dan sterf je, door een onnozel misverstand. Door een foute interpretatie van een in wezen onschuldige gebeurtenis. En het mooiste is : het spel van wind en plastic zak. “That perfect visualisation of life and death”. Hoe we allen speelballen zijn, niet van zoiets belachelijks als Het Lot, maar van iets veel belangrijker : van Elkaar. Niets is zonder gevolgen, everything we do matters. De waarheid zit in de allerkleinste nuance. Die ene wimper. “Tonight We Fly”.

1.Magnolia (Paul Thomas Anderson, 1999)
Toeters en bellen, vrienden, toeters en bellen. Er is geen toeval. Alles heeft een betekenis, een doel. “Toeval” is wat we niet kunnen benoemen. Graaf in je geheugen, en besef : nothing really is random. Je omgeving geeft je voortdurend signalen, al dan niet waarschuwend. En wanneer je het niet begrijpt, dan is het “toeval”. Everything follows patterns, sometimes those patterns are the most beautiful thing in the world. Zoals hier dus. “Life is not short, it’s goddamn long”. En je probeert de pedalen niet te verliezen. Ergens is een gulden middenweg. If only you knew where. En elk personage is een deel. En de identificatie is compleet. You are that bastard. You are that genius. You are that moron. You are that lover. You are that killer. You are that victim. “Save Me”. Sure, als ik maar wist waar te beginnen. Ik red graag. It gives me purpose. “Respect The Cock”. Onzinnige uitspraken worden niet veel onzinniger dan dit. De absolute domheid van de man. Het totale onbegrip voor de complexiteit van dit prachtige leven. De parmantige, affreuze pogingen om het eenvoudiger te maken. Gehakt voor de ziel. How I love that ! Soms heb ik momenten van « totaalinzicht ». I simply get it. Omdat ik het simpel maak. Which it is not. Zelfbegoocheling is een zeer fijn gerief, ik zou niet zonder kunnen. Je weet : ooit houdt het op, en  dan word je weer geconfronteerd met The Real Deal. De wetenschap dat je op alle vlakken tekort schiet. En dan ga je door het lint. En dan vecht je. En dan ga je onderuit. En, whatever. We’ve been here before. Do The Right Thing. Zoals in deze film. Ooit een “deus ex machina” gezien zoals hier ? Imagine this scene in any other movie. It would have been false. En hier is het er pats op. En op het einde volgt de Mooiste Lach ; een Lach vol Liefde en Vertrouwen. Een Lach die zich hoopvol richt op de toekomst. The End. The Only End. And I have nothing more to say.

Tom Cruise en Jason Robards in Magnolia