The year my parents went on vacation ofwel Ano em que meus pais saíram de férias van regisseur Cao Hamburger is vanaf maandag te bekijken in Cinema Albert. Het ontroerende verhaal over het Braziliaanse jongentje Mauro, dat vroeger volwassen wordt dan gepland en troost zoekt in het voetbal, is alweer een knap staaltje wereldcinema.

We bevinden ons in het Brazilië van 1970, het fenomenale voetbaljaar waarin Brazilië voor de derde maal wereldkampioen voetbal werd. Het onderwerp voetbal komt de hele film terug, niet alleen in de voetbalgekte waarin het land is ondergedompeld maar ook als enige houvast voor het kleine jongetje Mauro waarbij voetbal voor hem meer is dan gewoon tegen een bal trappen.

In 1970 ging het land gebukt onder een strenge dictatuur en wanneer Mauro’s linkse ouders het een beetje te heet onder de voeten wordt, slaan ze op de vlucht. Mauro wordt bij zijn grootvader in de Joodse buurt van São Paolo gedropt met de belofte dat ze terug uit “vakantie” komen wanneer de wereldbeker van start gaat. Wanneer Mauro bij zijn grootvader aankomt, staat hij echter voor een gesloten deur aangezien de man net voor de aankomst van zijn kleinzoon overleden is. Schlomo, de buurman van zijn grootvader, ontfermt zich over het jongetje maar Mauro is vooral op zichzelf aangewezen en verlangt naar de terugkeer van zijn ouders.
Mauro tracht zijn weg te vinden in een wereld die de zijne niet is. Hij vindt zijn draai niet in de Joodse wijk en wordt niet als een van hen beschouwd omdat hij niet besneden is. Zijn enige houvast is het voetbal en hij kijkt reikhalzend uit naar de wereldbeker omdat dat de datum is waarop zijn ouders terugkeren. Ondertussen neemt de voetbalgekte in het land toe en stort de bevolking zich op het nationale voetbalfeest om de dagdagelijkse onderdrukking te ontvluchten.

Regisseur Cao Hamburger geeft een geraffineerde kijk op de toestand uit 1970. De film wordt bekeken door de ogen van de kleine Mauro die niet veel van de situatie begrijpt. Hij vermoedt dat zijn ouders niet echt op reis zijn maar hij weet niet precies hoe de vork in de steel zit. Hierdoor verschuiven de gruwelijke taferelen van het politieke regime zoals martelingen, arrestaties en liquidaties naar de achtergrond. Dat heeft als voordeel dat de film niet te zwaarmoedig wordt. Al is Mauro eenzaam en kijkt hij uit de naar de komst van zijn ouders, toch weet hij zich te redden omdat hij voldoende afleiding heeft. Doordat Hamburger ervoor kiest om alles via Mauro te beleven, krijgt de film een boeiende gelaagheid die niet te zwaar op het gemoed werkt maar die toch voldoende betrokkenheid bij de kijker opwekt.

Het harmonieuze evenwicht dat Cao Hamburger met deze film bereikt, heeft als effect dat we een land in verdeeldheid zien maar door de luchtigheid van het hoofdpersonage is deze film goed te verteren. Tussen de regels door kunnen we de politieke situatie van het land ontwarren. De film wordt tot twee niveaus ontleedt. Eentje waarbij je net zoals Mauro onwetend alles kan beleven of eentje waarbij je alles kan analyseren en zo de waarheid onder ogen ziet.

Een absolute aanrader die u vanaf maandag 19 mei tot en met woensdag 21 mei in Cinema Albert om 20u kan bekijken.