En dan komen we op het terrein van de Mindblowers en de Ballbreakers. Vanaf hier is het : alle remmen los. Vanaf hier is het : compromisloos scheuren. Het gevecht begint in dit eigenste Nu. Note To Self : vergeet niet te ademen. Ademen helpt meestal in onherbergzame tijden.

40. The Straight Story (David Lynch, 1999)
Stories worden niet veel straighter dan dit. Men kijkt samen naar sterren, en men vertelt verhalen. En dan ontstaat er een conflict. Zoals dat meestal gaat, leidt dit tot een communicatieve kortsluiting. En men probeert het goed te maken. Met een Gebaar. Met een grasmaaier. Met een heldhaftige queeste. En onderweg wordt men geholpen door fellow travelers. En men helpt anderen, enkel door zichzelf te zijn. Farnsworth is een zachtmoedige natuurkracht, een wonder van pretentieloze wijsheid. Op het einde  wordt er naar sterren gekeken. Op het einde wordt er Verzoend. Dat is het enige happy end dat ik aanvaard.

39. Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000)
Valse dromen moeten zonder pardon worden gewurgd. Een analyse van wat onecht is, kan nooit hard genoeg zijn. Nooit scherp genoeg. Tenzij men Aronofsky heet, en men die Hel gewoon zichtbaar maakt. Ellen Burstyn verdient 100 Oscars voor haar vertolking van Dame Die Geen Kans Maakt Tegen De Eenzaamheid. Er is ook Jennifer Connelly, in de meest hartverscheurende sexscène ooit. Tweemaal liefst. Het opgeven van waardigheid, lieve vrienden, is het ergste dat een mens kan overkomen. Once you’ve done that, there is no way back. Wanneer je zo ver afwijkt van je pad, kun je maar beter een stalen  innerlijk kompas hebben. Of een scherp mes.

38. Das Leben der Anderen (Florian Henckel von Donnersmarck, 2006)
Of hoe de wereld van de zelfgekozen onderdrukking contact maakt met de wereld van de liefde en de vrijheid. ‘Zelfgekozen’? Ja! Ook in een maatschappij die geen initiatief toelaat, heb je keuzes. Je kan rebelleren. Op het moment dat je aanvaardt dat je overheerst wordt, is het over and out. Dan heeft The Ugly Beast, aka Het Systeem, gewonnen. Dat is uiteraard ontoelaatbaar. Hoewel : het concept van de menselijke vrije wil is een illusie  van de hoogste orde. Er is geen vrije wil. We zijn allen slachtoffers van biochemische processen en fout begrepen waardepatronen. In het beste geval gebruiken we onze vrije wil om anderen ruimte te geven. Om anderen zichzelf te laten zijn. Ook onvrij, maar tenminste zichzelf.

37. Naked (Mike Leigh, 1993)
Party time! David Thewliss zet hier mijn favoriete Avant-Apocalyptische Pseudofilosoof neer. Wat hij zegt is volslagen onzin, en het is tegelijkertijd briljant. Dit heeft uiteraard niks met mij te maken. Ik zever nooit. Al mijn woorden komen rechtstreeks uit het Boek Der Wijzen dat ergens opgeslagen ligt in The Canyons Of My Mind. Waarheden met orkaankracht die enkel geëvenaard worden door mijn onweerstaanbare persoonlijkheid. Who needs datingsites when you have a column? Toon me je hart, en ik toon je het einde van de wereld. It’s such a sweet deal, baby, it’s such a sweet deal. Who needs beginnings anyway?

36. La Meglio Gioventù (Marco Tullio Giordana, 2003)
Zelden was het woord ‘kroniek’ gepaster dan hier. Dit is zo mooi dat het zou moeten verboden worden. Krijgt ook de prijs voor subtielste zelfmoordscène. Men trekt langzaam zijn kleren uit. Men wandelt achteloos het balkon op. En men glijdt erover, op weg naar wat beneden wacht. En er is vuurwerk, want het is Nieuwjaar. Bewondert men nog wanneer men valt? Of verdampen je zintuigen onderweg? Waarschijnlijk verschijnt het bericht ’system shutdown’ voor je daadwerkelijk het trottoir raakt. Maar de film van mijn leven is nog te kort. Die laatste seconde moet barstensvol zitten met Things That Matter. En dus rommel ik voort, blind en alziend.

35. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007)
Nog een film die de Gevoelige Snaar raakt. I know I have it somewhere. Hoewel, ‘t zal misschien eerder een Glockenspiel zijn. Eentje met reverb. Behoorlijk luidruchtig en niet altijd even goed in balans. Af en toe zelfs vals. Maar nooit : stil. Het wordt nooit stil in mijn Schatkamer. De klokken gaan stevig  tekeer, het gebimbam is oorverdovend. Ik word er stapelgek van. Sommigen onder jullie zullen zeggen : “dat komt niet echt als een verrassing”. Better hope you’re a friend of mine if you make that kind of remark. Anders volgt de verbale executie, het met sardonisch plezier fijnmalen van de goedbedoelende medemens.

34. Festen (Thomas Vinterberg, 1998)
Ah gezellig, een familiefeest! Yeah, zelfmoord, incest en manipulatie, the usual dus. Verwrongen en verdrongen relaties tussen gezinsleden. Eerst is er : ontwijken. Daarna : confronteren. Uiteindelijk : de onwil om te vergeven. Trauma’s laten geen vergeving toe. Trauma’s zijn helverlichte nachtmerrries. Die teveel details bevatten om niet echt te zijn. Trauma’s zijn vreselijk krachtige motoren. De brandstof voor die motoren is Haat. Pure, onversneden Haat. Het rode waas voor de ogen. Men wil enkel verscheuren. Vermorzelen. Definitief kraken wat je gekraakt heeft. WIE je gekraakt heeft. Zonder omkijken. Zonder medelijden. Kill until there is nothing left to kill.

33. Hana-Bi (Takeshi Kitano, 1997)
Politierechercheur zorgt voor zijn dodelijk zieke vrouw. Zijn beste vriend en collega wordt neergeschoten, en raakt verlamd. Verbitterd neemt hij ontslag om met zijn vrouw een laatste reis te maken. En hij raakt op het criminele pad. En het gaat steeds fouter. En er wordt wat afgestorven. En er is geen gebrek aan ontroerend mooie scènes. Beste vrienden, mijn excuses als dit wat eentonig wordt. I suppose I’m a sad fucker. In een banale wereld trek ik me op aan films als deze. Misschien is het enkel mijn wereld die banaal is. En leiden  jullie allen levens die verlicht worden door  een duizelingwekkende schittering.

32. Fight Club (David Fincher, 1999)
“Ok, ik heb echt genoeg van dit zielig gedoe. Deze goedkope Niagara-imitatie moet stoppen.” “Maar wanneer jij het overneemt, vallen er brokken. Je kent het verschil niet tussen goed en kwaad. Je respecteert geen mensen. Je kent geen grenzen. Je maakt enkel kapot.” “Oh, shut up, voor ik je met je lamme botten van de barkruk gooi. Dankzij mij heb je nog een soortement leven. Zonder mij lag je al lang  tussen 6 planken. You need me to force shit.” Typisch gesprek tussen ‘Little Boy’ en ‘Superstar’. Men zou kunnen zeggen dat Fight Club ‘maar’ een film is. Of dat het niet ‘echt’ is. It’s real, baby, it’s very fucking real. Wij beiden bevestigen dit met heel onze  ziel.

Fight Club

31. Sen to Chihiro no Kamikakushi/Spirited Away (Hayao Miyazaki, 2001)
Een animatiefilm! Eentje over de kracht van de fantasie. Over het behouden van de kinderlijke onschuld. En over het verliezen van die onschuld. Over de boze wereld die ons allen wacht. De spoken en de geesten. De stront en de waanzin. De varkens en de wellust. En over vriendschap. Liefde. En alles wat dit verdomde bestaan toch de moeite waard maakt. Even if it makes me sick to the stomach. Zelfs dan. Ook de donkerste nacht is niet helemaal zwart. Dat moet men geloven. Dat is een verdomde  plicht. Zelfs al regent het pijpestelen in je hoofd. Zelfs al verzuip je in meestal zelf gekozen waandenkbeelden. Vecht, for fuck’s sake! Vecht!