‘Extreme music for extreme people’ schreeuwen vele Morbid Angel-shirts. Maar extreme muziek is behoorlijk divers, herbergt een gamma aan invloeden en spreekt soms ook een moeilijk te plaatsen publiek aan. Eén segment waarbij dit zondermeer het geval is, is de pagan/black metal die op woensdag 30 april in Jeugdhuis Zenith op het programma staat tijdens het tweede Nepherex-festival. De eerste editie werd vorig jaar nog afgesloten door ’s lands black metaltrots Ancient Rites. Nu staan naast Belgische bands, ook twee up-and- coming Ierse bands op het programma.  

Extreme, low-tuned distortion georiënteerde genres zoals death metal, thrash en grindcore zijn voor mezelf ook geen jeugdzonde gebleven. Ondanks mijn met de jaren zeer wijds aan stijlen geworden muziekcollectie en flink uitgedunde haardos, pleur ik nog wat graag regelmatig een flinke scheut pokkeherrie in mijn cd-speler. Neem, pakweg, een oude Entombed of een nog oudere Over Kill. Want ontkomen aan dit beestje is eens je goed en wel gebeten bent schier onmogelijk. Sommige liefhebbers zweren bij het credo “metal, niet voor mietjes en poseurs”. Ze luisteren dan ook, bij geseling van de Duivel zelve, zelden naar andere uitingen van muzikaal vertoon. Anderen blijven trouw, maar eveneens aan hun open visie. Zo ook Bert De Visscher, een enigszins onopvallende in Wieze residerende Dendermondenaar. Hij is eigenaar van het undergroundlabel Nepherex en organisator van het festival dat dezelfde naam draagt.

“Nepherex zag het licht in 2003,” steekt Bert van wal op vraag hoe het opstarten van zijn label eigenlijk verliep. “Het werd echter pas officieel in 2004 met de eerste release van Kludde / Wanhoop. Ik wilde echt met alles in orde zijn, ook al is het slechts een klein hobbylabel waar maar af en toe voor gewerkt wordt. De contacten die ik heb opgebouwd zijn uiteraard het resultaat van enkele jaren activiteit in de undergroundscene. Ondanks het feit dat ik bij de opstart nagenoeg geen contacten had met andere labels, was ik dermate gemotiveerd om mijn product de wereld in te sturen dat het uiteindelijk toch gelukt is. En ik had ook al wat kennis opgedaan bij Dave van Lowlife Records.”

Underground
“En dan is er eigenbelang,” vervolgt Bert. “Mijn band Wanhoop stond op die split-CD dus ik wou die zo wijd mogelijk verspreid zien. Niet alles ging of gaat vlot, maar uiteindelijk lukt het wel om 1000 cd’s te verdelen als je er maar genoeg tijd in steekt. Het is met vallen en opstaan. Af en toe loop je eens tegen de muur en word je eens genaaid, beripped, bepikt of afgebroken. Vandaag ben ik opnieuw gemotiveerd, maar ik heb al meermaals met de handen in het haar gezeten. Een succesvolle show zoals de eerste editie van Nepherex-fest vorig jaar in Zenith met meer dan 400 bezoekers, dat legt je twijfels dan weer meteen aan banden.” Over die split-cd nog even. Kludde en Wanhoop; twee bands die de underground wellicht niet zullen ontgroeien. Muzikaal een duimbreed toegeven zit er immers niet in. Een filosofie die ik ook in je releases herken. Of zie ik het fout? “Ik heb de indruk dat beide bands vandaag de dag wel degelijk voor een breder publiek spelen dan in het begin. Kludde speelt nu met doom en metalcore bands, hebben net een dijk van een plaat gemaakt in de CCR-studio en worden goed ontvangen door een divers publiek. Wat Wanhoop betreft … er komt ook een cd dit jaar en de stijl zal ook verschillen van de demo; een beetje zwaarder vooral en met andere vocals. Een voorsmaakje kan je al krijgen op de Dendermondse compilatie Tenera Munda die normaal in mei beschikbaar zou moeten zijn.”

Stempels kleven
Het is voor veel mensen één pot nat. Ook voor mij is het uitdelen van stempels iets waar ik me liever niet meer mee bezig hou. Om de haverklap duikt een vermeende nieuwe muzikale stroming op. Maar goed. Verduidelijk eens de verschillen tussen pagan metal en pakweg black metal. “Goh, men maakt meestal een onderscheid in pagan, viking en folk metal, maar toch is dat één familie. Pagan staat gewoon voor een heidense invalshoek, op conceptueel niveau dan. Zo heb je pagan black metal, maar ook pagan heavy of death metal. Het zegt weinig over de muziek, die ‘pagan’. Bij folk metal is het eenvoudig: er wordt gebruik gemaakt van volksinstrumenten. Meestal is die muziek ook veel toegankelijker. Cruachan is daar een goed voorbeeld van. Black metal an sich zegt dus ook bijzonder weinig. Het klinkt scheller en donkerder dan death metal, terwijl het conceptueel oeuvre negatief van aard is: suïcidaal en pagan, maar dan antichristelijk, misantropisch …”

“Ik zou het fijn vinden als er in Dendermonde regelmatig een metalevenement plaats zou vinden.”

Nepherex-festival
Wat was je oorspronkelijke opzet eigenlijk voor het Nepherex-fest; promotie voor de bands op je label of promotie voor een ondergewaardeerd genre in het algemeen? “Gewoon een leuke dag voor vrienden. Dat is het nu nog. Metalfans uit de streek moeten dikwijls een heel eind rijden om een undergroundconcert mee te pikken. Ik zou het fijn vinden als er in Dendermonde regelmatig een metalevenement plaats zou vinden. Het moet niet altijd core en punk zijn, hé?” Op Nepherex-fest II staan twee Ierse bands. Jaren terug was er Primordial. Zowat de eerste Ierse, donker klinkende metalband die in de underground furore maakte. Ruim een decennium later duiken er meer bands op uit dit voor metal in het algemeen exotische oord. Het begin van een nieuwe trend waar je snel bij bent? “Neen, eerder toevallig. Cruachan is helemaal geen donkere band trouwens. Totaal niet te vergelijken met Primordial. Folk metal is ‘in’, dat wel. Denk maar aan groepen als Korpiklaani, Eluveiti en Ensiferum. Ambiance verzekerd!” Naast het al genoemde Cruachan staan ook Waylander (Irl), Theudo (Be), Wapenspraak & Drinkgelag (Be), Huldrefolk (Be), Vinternatt (Be) en Klauwaert (Be) op de affiche. De deuren gaan open om 16.30 en de eerste band ploegt verdoemenis omstreeks 17.00 uur.

Bert, nog even over je eigen muzikale projecten. Je speelde vroeger in verschillende bands die hun origine hadden in Dendermonde. Momenteel ben je nog actief Wanhoop en My Lament. Beide bands leunen als ik me niet vergis nogal aan bij het black/doomgenre. Mis je de diversiteit niet van je vroegere bands? “Ja, soms heb ik wel eens zin om het iets ruiger of technischer of sneller te maken, maar goed. Eens je een pad kiest kun je het beter volgen, denk ik. Ik heb een heel brede muzieksmaak die van symfo tot black metal loopt. Ik kan dus nog veel invloeden verwerken in mijn eigen creaties. Ik pin mezelf dus zeker niet vast op één genre. Moest ik behoorlijk kunnen zingen en daarnaast een gitaar kunnen hanteren zoals pakweg Malmsteen, ik zou beide zeker doen! Maar voorlopig blijft het bij brullen en vrij eenvoudige gitaarlijnen,” sloot de Nepherex-eigenaar lachend af net voor hij naar een cultureel evenement van wel heel ander allooi vertrok.