Na jaren van grootsprakerig gezever is het eindelijk zover : in de volgende tien columns zal ik mijn favoriete films van 1990 tot 2007 prijsgeven.

Deze lijst is uiteraard zo subjectief als de pest ; zo heb ik een godsgruwelijke hekel aan pseudo-feelgoodmovies à la “Forrest Gump”, of zelfingenomen draken als “The Shawshank Redemption”. Ongetwijfeld zal u een aantal van uw favoriete films niet terugvinden. U mag mij dan ten gepasten tijde een spreekwoordelijke koek op mijn spreekwoordelijk bakkes geven.

So, without any further ado :

100. Zatôichi (Takeshi Kitano, 2003)
Pretentieloos amusement with a catch : de zwaardvechter is blind. Of niet ? Of toch ? Who cares. Op zijn best is dit geweldig, op zijn slechtst is het stomvervelend.

99. Dog Soldiers (Neil Marshall, 2002)
Zeer fijn horrorfilmpje waarin de spanning van bij het begin te snijden is. Zolang we de weerwolven niet van al te dichtbij zien, zijn ze echt angstaanjagend. Schuldig pleziertje, this one.

98. Terminator 3 : Rise Of The Machines (Jonathan Mostow, 2003)
Laat uw hoongelach maar komen ; verdomd straf hoe een typisch Hollywoodvehikel erin slaagt om trouw te blijven aan zijn uitgangspunt – alleen al in de lijst omwille van het moedige (en spijtig genoeg niet definitieve) einde.

97. La Cérémonie (Claude Chabrol, 1995)
“Rustig voortkabbelend filmpje met een Niagariaans slot”. Twee losermadammen sluiten een vriendschapspact, waarbij niets is wat het lijkt. Meestal banaal, maar de laatste 20 minuten blazen je gegarandeerd van je sokken.

96. Lock, Stock and Two Smoking Barrels (Guy Ritchie, 1998)
Eentje met een brede grijns. Prachtige rol van Vinnie Jones. Heerlijke onzin met het hart op de juiste plaats (ergens tussen navel en knieschijf).

95. The Insider (Michael Mann, 1999)
Moraliserend en bombastisch : sure ! Crowe en Pacino maken echter veel, zoniet alles goed. En ik weet nu tenminste dat er ammoniak in mijn stinkstokken wordt verwerkt.

94. Primer (Shane Carruth, 2004)
Men kan dit eindeloos bekijken, van voor naar achter en van achter naar voor. Hermetischer dan Kubrick’s monoliet. Geen flauw idee wat de clou is, maar de enkele nog actieve hersencellen in mij hebben zich kostelijk geamuseerd.

93. Adams Aebler (Anders Tomas Jensen, 2005)
Mads Mikkelsen zet hier een fenomenale acteerprestatie neer. Het bewaken van een appelboom was nooit eerder zo heroïsch. Oude wonden worden opengereten, en er komen er een paar verse bij.

92. Syriana (Stephen Gaghan, 2005)
Clooney in sad old fuck-mode. Het Midden-Oosten zoals u het nog niet had gezien. Het kapitalisme in zijn allernaakste lelijkheid. De onontkoombaarheid van fundamentalisme wanneer men niets anders meer heeft. Soms zeer schrijnend. And it makes you think. Dat kan nooit slecht zijn.

91. A Simple Plan (Sam Raimi, 1998)
Of : “Symfonie voor 3 idioten”. Ooit was Sam Raimi een Held. Nu houdt hij zich bezig met spinnen en mythologische ongein. Fracties van zijn waanzinnig talent duiken sporadisch op in deze sympathieke prent. Beter dat dan helemaal niets, denken wij dan.

Sam Raimi