Artur Eranosian is slechts 17 jaar maar bruist van het talent. Artur werd geboren in Armenië en verzeilde op zesjarige leeftijd in Dendermonde. Toen hij 13 jaar was, kreeg hij de smaak van het fotograferen te pakken. Een van zijn foto´s werd al gepubliceerd in De Standaard waar hij via de website ook reclame mocht maken voor zijn foto´s. Hij werd tweede in de finale van de kunstbende en zijn fotoblog trekt hopen bezoekers. Fotograaf Henk Braam, één van Arturs grote voorbeelden, schreef op zijn blog lovende woorden over het jonge talent. Artur stelt op City Sounds zijn eigen Arturian Foto Expo voor. Wij hadden alvast een gesprek met hem.

Fotografie is geen vanzelfsprekende hobby voor een jongere. Hoe ben je bij fotografie terecht gekomen?
Het is eigenlijk toevallig begonnen. Mijn ouders kochten 4 jaar geleden een digitale compact camera om mee te nemen op reis. Met deze camera had ik de kans om foto’s te maken wanneer ik wou. Je moest niet betalen voor de filmpjes. Zo nam ik deze camera echt overal mee. Het was fantastisch, maar ik droomde nog niet van een job als fotograaf. Dat is pas later gekomen.

“Ik ga mijn studies fotografie van volgend jaar proberen te betalen met het geld dat ik de komende 12 maanden bijeen ga fotograferen.”

Tracht je je materiaal met vakantiewerk te verdienen of heb je een ’sponsor’?
Ik betaal al mijn materiaal zelf. Ik vind dat je meer voldoening hebt als je iets op je eentje bereikt. Vakantiewerk is heel belangrijk, maar dan moet je wel een deftige vakantiejob kunnen vinden! Dit jaar heb ik maar €300 verdiend. Ik ben een beetje ontgoocheld. Gelukkig is er nog de fotografie. Hier en daar kan ik een centje bijverdienen als fotograaf. Zo ga ik mijn studies fotografie van volgend jaar proberen te betalen met het geld dat ik de komende 12 maanden bijeen ga fotograferen. Dat zou echt geweldig zijn! Ik krijg regelmatig opdrachten die ik niet kan doen. Zo kreeg ik een mailtje om op 12 september 25 portretten te gaan maken in Blankenberge. Helaas zit ik dan op school.

Je werd tweede tijdens de finale van de kunstbende. Hoe voelde dat? Zie je dat als een springplank naar meer?
De kunstbende is maar een wedstrijdje hé. Ik was al zéér blij dat ik de voorronde had gewonnen. Ik had gehoopt om ook de finale te winnen, maar de jury vond mijn werk te klassiek. Tja.. wat moet je daarop zeggen. Ze hebben een photoshopbeeld gekozen als winnaar. In de jury zaten er meer ontwerpers dan fotografen. Maar al bij al ben ik trots op deze prestatie. Ik was de enige “buitenlandse” deelnemer. Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen. Vrienden voor het leven! Zo brengen we elk jaar verslag uit van de Gentse Feesten. Volgend jaar gaan we een weekje gratis naar Berlijn. Dat is echt wel leuk!

Op je fotoblog maak toon je heel veel straatfotografie. Mogen we daaruit opmaken dat je je daar vooral mee bezig houdt?
Straatfotografie is iets speciaals. Ik was zo onder de indruk toen ik het werk van Henri Cartier-Bresson ontdekte. Ik wou dat ook eens proberen. In het begin ging het helemaal niet. Maar stilletjes aan begon het me te lukken. Ik werkte toen met een simpele digitale camera die ik zelf had gekocht. Maar sinds de aankoop van mijn Nikon D50 is het alleen maar in stijgende lijn gegaan. Ik zie straatfotografie ook als een oefening voor later. Het is een beetje persfotografie. Je moet interessante foto’s maken van simpele zaken. Straatfotografie wordt vaak zwaar onderschat. Het is een kunst op zich.

Photoshop is tegenwoordig de moderne versie van de donkere kamer. Denk jij er ook zo over of tracht je toch je foto´s zo puur mogelijk te houden?
Een fotograaf die tegen photoshop is, snapt er niets van. Natuurlijk gebruik ik photoshop om af en toe wat te bewerken. Met bewerken bedoel ik dan het contrast of de belichting wat aanpassen. Maar mijn foto’s tonen altijd de realiteit. Als je me zou vragen om 2 foto’s aan elkaar te plakken in photoshop zou ik dat niet kunnen. Zo weinig ken ik ervan.

“Voor City Sounds heb ik uren en uren met de fiets rondgereden in Dendermonde op zoek naar stadsgeluiden.”

Voor City Sounds moest je stadsgeluiden weergeven via beelden. Geen evidente opdracht lijkt ons. Hoe ben je te werk gegaan en wat vond je van de uitdaging?
Ik was enorm blij en vooral trots toen Tim me mailde over dit concept. Stadsgeluiden in Dendermonde… wat zijn in godsnaam stadsgeluiden? Auto’s, brommers… ja dat weet ik ook. Maar je moet ook nog een interessante foto proberen te maken. Ik heb uren en uren met de fiets rondgereden in Dendermonde op zoek naar stadsgeluiden. Ik kwam thuis met geen enkele goeie foto. Een beetje teleurstellend. Maar toch lukte het me beetje bij beetje om af en toe een goeie foto te maken. Ik heb Sint-Gillis op een andere manier leren kennen. Ik ben op plaatsen gekomen waar ik nog nooit van had gehoord. Ik hoop dat ik een aantal beelden van Katuit kan gebruiken. Het komt in orde denk ik, maar het zal niet mijn mooiste expositie zijn. Het is een nieuwe ervaring op zich! Merci City Sounds!

Is de expo van City Sounds slechts een uithangbord van je talent of wil je toch bepaalde reacties bij de mensen uitlokken?
Het is prachtige reclame voor mij. Ongelofelijk hoeveel mensen me al hebben aangesproken over deze expo. Wat de druk natuurlijk groter maakt. Ik verwacht niet zoveel reacties. Ik vind het gewoon fantastisch dat ik dit mag doen. Vorig jaar was ik zelf aanwezig op City Sounds. Ik vond dat zo een zalige locatie. Ik zie die oude foto’s van de kazerne voor me. En nu 100 jaar later is er daar een Arturian foto expo. Machtig toch!

“Ik heb vooral geleerd dat je veel geluk moet hebben om er te geraken. Het leven van een fotograaf is niet altijd even prettig.”

Naar welke fotografen kijk je zelf op en wat is het belangrijkste dat je van een ander al geleerd hebt?
Ik kijk op naar fotografen zoals Jimmy Kets. Hij is nog geen 30 jaar en hij behoort al tot de top van België. Je moet het maar doen. Hij werkt voor de krant De Morgen. Ook fotografe Katrijn Van Giel van De Standaard vind ik fantastisch. Ik heb haar trouwens onlangs toevallig ontmoet in Dendermonde. Ook fotograaf Henk Braam is een prachtige man. Ze hebben allemaal hun eigen stijl. Ik heb vooral geleerd dat je veel geluk moet hebben om er te geraken. Het leven van een fotograaf is niet altijd even prettig.

Je zit nog op de middelbare school. Ga je daarna in de richting van de fotografie verder met je studies?
Ik ga nu naar het 6e jaar Humane Wetenschappen in het Heilige Maagdcollege. Ik vind het een leuke richting. Vakken zoals gedragswetenschappen en cultuur zijn fantastisch. Als ik volgend jaar fotografie ga studeren aan het KASK in Gent ga ik ook psychologie krijgen. Ik kijk er echt naar uit om fotografieles te krijgen. Er zijn veel mensen die me zeiden dat ik KSO (kunstonderwijs) moest gaan volgen. Fotografie studeren in je laatste twee jaren van het middelbaar. Ik zag dat niet zitten. Het college is een schitterende school. Ik zit er al 12 jaar en wil absoluut een ASO diploma. Dat is veel belangrijker.

Wat kunnen we in de toekomst nog verwachten van je? Staan er nieuwe opdrachten op het programma?
In de nabije toekomst ga ik foto’s blijven maken voor het maandblad Editie. Verder ga ik ook foto’s maken voor de covers van het Belgicakrantje. Ik mag ook een heleboel van mijn foto’s ophangen in het gebouw van de Belgica en het theatercafé. Dat is voor november-december denk ik. Hopelijk lukt het me om wat foto’s te verkopen. Ik de verre toekomst hoop ik dat jullie mijn naam af en toe kunnen lezen in De Standaard of De Morgen. Mocht dat ooit gebeuren denk dan maar eens terug aan dit interview op Denderend!