Terrasavonden. Ze zijn dit jaar geen onverdeeld succes. Het is, een paar mooie dagen niet te nauwbekeken, te nat, te winderig of een combinatie van beide. Die kans op buien gekoppeld aan iets meer dan een briesje is vanavond tijdens de laatste terrasavond van 2007 ook reëel. Wie zich daardoor niet tegen laat houden, kan zich vanavond verwachten aan meer van hetzelfde. Vanaf heden associeer ik in ieder geval deze fraaie weersomstandigheden met dixieland en brass.

Niet dat er bij de animatie geen variatie is, de kleurrijk uitgedoste Mexicaanse dans- en balletgroep Nawezari die vorige week langskwam op de Grote Markt was wel degelijk een lust voor het oog. Maar het muzikale aspect bouwt teveel op dezelfde leest. De voorbije weken stond er telkens een brass- of aanverwante band op het programma. Dat is nu niet anders. De Zenith brassband bestaat uit tien muzikanten. Enig onderzoek op het Internet wees uit dat het gezelschap wellicht weinig gemeen heeft met het 30-koppig koperensemble uit Michigan, USA, dat jonge talenten de kans geeft zich te ontplooien in een klassiek kader. Enfin, teveel brass en dixieland stoort niet, maar het boeit op iets langere termijn niet meer.

Erwin, Hilde, Jo en Geert van Passe Partoe spelen respectievelijk gitaar, dwarsfluit, contrabas en accordeon. Ze brengen nummers van Wannes Van De Velde tot De Kreuners, van “Perfect” tot “Oya Lélé” en “Chérie”. Het publiek wordt naar verluidt sterk betrokken. Wie vroeg komt zit dus niet enkel droog onder een parasol, maar ook iets veiliger. Los Jazzicos is een trio bestaande uit een gitarist, een alt- en een tenorsaxofoon. Ze brengen een melange van jazz, blues en Bossa Nova. Jochem is dan weer iemand die graag met vuur speelt. Spektakel voor de kids dus, die ook nog eens langs kunnen aan de grimestand.

De stadsbeiaardier verzorgt vandaag een verzoekprogramma. Laat ik niet nalaten een paar suggesties in te brengen om deze avond geheel eigen interpretaties te mogen horen van pakweg Blind Melons “No Rain”, Damien Rice’ “Cold Water” en, indien de weergoden ons Dendermonds miniklimaat dan toch volledig willen doorsluizen naar andere oorden, Stevie Ray Vaughans “Texas Flood”.