Vroeger, jonge vrienden, was alles beter. Het onstuitbare gras was groener, de machtige bomen waren groener, en het zieltogende GROEN! was nog gewoon het allesoverheersende Agalev. In deze dus al bij al groenere tijden, was het leven van een verschroeiende eenvoud.

Was je afficionado van zwartzakkenmuziek, dan haatte je “commerciële brol” à la Duran Duran en Bryan Adams. Was je de fiere bezitter van een Millet, dan keek je neer op punkers en ander paperclipdragend tuig.

Dit simpele leven kwam abrupt in een stroomversnelling door twee, zich parallel ontwikkelende stromingen. De eerste was de crossover, met in onze contreien vooral Red Hot Chili Peppers en Urban Dance Squad, die funk & punk & rap & rock lieten samensmelten tot wat biologen wel eens als een “organisch geheel” durfden te omschrijven.

De tweede, en wellicht belangrijker innovatie, was de introductie van de House.

Eind jaren ’80 was ik een onbespoten arrogante kwast die de hedendaagse versie die u zo vaak in de Goliath aantreft vierkant op zijn mule zou geklopt hebben. Mijn gespierde torso torste dan ook een provocerend T-shirt waarop een grote, gele en doormidden gekliefde doodshoofdsmiley prijkte. Het subtiele opschrift : “Let’s Kill Acid Bastards”.
Ja ja, jonge vrienden, ook uw Methusalemeske stukjesschrijver was ooit een idioot.

Vandaag, november 2006, is het bon ton geworden om zelfs aan de grootste rotzooi nog enige verdienste te proberen toekennen. Zo vult Clouseau een vijfduizendtal keren de betonnen bunker van Het Sportpaleis (het commerciële argument), is Andrea Bocelli hartverwarmend als blinde klassieke muzikant (het sentimentele argument), en kan die Pim toch écht wel uitstekend zingen (het dovemansargument).

De slinger, jonge vrienden, is doorgeslagen naar een desolaat en waardenloos Niemandsland in vergelijking waarmee de witte vlakten van Antarctica ineens op een van leven bruisend Las Vegas gaan lijken.

Daarom wordt het tijd voor een –zeventig kilo niet zo fris aan de haak- tegengewicht. Een !No Pasaran! aan de falanks van de hersenloze relativering. Tijd voor échte helden :

1. Nick Drake (1948-1974)

Wie zich wel eens afvraagt waar moderne singer-songwriters als Badly Drawn Boy en Damien Rice hun mosterdplantage vandaan halen, kan nú stoppen met zoeken.

Men neme een druilerige zondagavond in november (the time is now). Men besprekele met een degelijke Château. Men dempe het licht in de huiskamer tot kaarsvriendelijke diepten. Men vleie zich neer in een massagegeschikte divan.

En men beginne bij “Pink Moon”, het titelnummer van zijn laatste LP uit 1972. Biologen zouden dit durven omschrijven als een “organisch geheel”, een heerlijk amalgaam van fluisterend gitaargetokkel en mijmerend geneuzel. Het is : muziek zonder uitroeptekens. Zonder gimmick. Het is muziek die geen argumenten behoeft.

U vindt hier geen zak aan ? Dan bent u :

1. Beethoven vanaf 1818
2. Brood na zijn laatste bezoekje aan het Amsterdamse Hilton-hotel
3. Bryan Adams-fan (zie ook 2)

U bent er nog steeds ?

Tijd dan voor “Five Leaves Left” (FLL), Drake’s debuut uit 1969. Een kleine hoeveelheid namedropping : John Cale en Richard Thompson zijn op deze plaat te horen. FLL is rijkelijk georchestreerd, en niet zo’n monoliet van een LP als “Pink Moon”.

Toch is het mijn persoonlijke favoriet. Witness For The Defense : “Day Is Done”, waarna u tevergeefs zal wachten op het nooit meer komende ochtendgloren.

Val uit uw massagegeschikte divan bij de hartverscheurende frase “Please Stop My World From Raining Through My Head” uit “Man In A Shed”. Laat u verleiden door het ogenschijnlijk niemendallig instrumentale tussendoortje “Cello Song”. En vooral, vooral : laat uw gemoed zijn wansmakelijke ding doen bij “Time Has Told Me”, “River Man”, “Fruit Tree”, en de haast triomfantelijke afsluiter “Saturday Sun” (toch opgelet : “Dancing Queen” this ain’t).

Ook Nick Drake’s tweede, “Bryter Later”, bevat Sagrada Familia’s van songs (“One Of These Things First”, “Poor Boy” en “Northern Sky”). Een iets te scheutig overgoten bietenextract ontsiert spijtig genoeg de meeste van de nummers.

De mens is jong gestorven door al te enthousiast toegediende zelfmedicatie. Dat maakt van hem een onnozel kieken in een lange rij van onnozele kiekens. Zijn muziek blijft echter pal overeind als het lid van de jonge John Holmes.

Ga jonge vrienden, en zet uw ongetwijfeld illegale downloadezel aan het werk. Ontkurk die Margaux, en laat de Filippijnse schone van dienst uw schouderbladen betokkelen.
Uw massagegeschikte divan zal u eeuwig dankbaar zijn.